Η κίνηση με αίνημα είναι η φυσική πράξη του ηθοποιού που οδηγείται από την εσωτερική ζωή του ρόλου—επιθυμίες, πεποιθήσεις, φόβοι, σκέψεις. Είναι το αντίθετο της «δείξης» (επιδείξη انفعال) ή της «χορογραφίας για τον εαυτό της». Κάθε γέστο, μετατόπιση βάρους, αλλαγή ρυθμού και νייחות προκύπτει από την ψυχολογική πραγματικότητα του χαρακτήρα εκείνη τη στιγμή.
Η εργασία του ηθοποιού: Τι θέλει ο χαρακτήρας; Τι φοβάται; Τι πιστεύει; Οι απαντήσεις δημιουργούν έναν «κινητήρα» που ορίζει τις φυσικές επιλογές. Ένας χαρακτήρας που βλέπει επείγοντας να φύγει κινείται διαφορετικά από έναν που βλέπει επείγοντας να μείνει—ακόμα κι αν και οι δύο στέκονται ακίνητοι.
Η χαρά διευρύνει (ανοιχτό στήθος, ανατολή βλέμματος, ελαφριά βήματα). Ο θυμός συστέλλει (σφιχτά γναθός, μπροστινό βάρος, ευξέστερα γέστα). Η λύπη καταρρέει (κατεστραμμένα ώμα, αργός ρυθμός, αναζήτηση του πάτου). Η ασφάλεια φρικτάρει. Η αποφασιστικότητα ριζώνεται. Το σώμα είναι η πρώτη γλώσσα της انفعال.
Οι γνωστικές διαδικασίες έχουν σωματικά σημεία: αγγίζοντας το πρόσωπο ενώ αποφασίζει; περπατώντας διατρέχοντας ενώ λύνει ένα πρόβλημα; παγώνοντας σε μια επiphάνεια; η μικρή δισταγμός πριν από ένα ψέμα. Η κίνηση με αίνημα κάνει ορατή τη σκέψη.
Ο «ρεαλισμός» εδώ δεν σημαίνει νατσουραλισμό (μιμήση της καθημερινότητας). Σημαίνει ψυχολογική αλήθεια: επιλογές κίνησης ριζωμένες στις συγκεκριμένες συνθήκες, την ιστορία και τον στόχο του χαρακτήρα. Η κίνηση με αίνημα ενός βασιλιά διαφέρει από αυτή ενός στρατιώτη· η κίνηση μιας γυναίκας του 19ου αιώνα διαφέρει από αυτή του 21ου.
Η εξοικείωση απαιτεί παρατήρηση (πώς κινούνται οι πραγματικοί άνθρωποι υπό πίεση), ενσυναίσθηση (εισαγωγή στη σωματική λογική του άλλου) και ενσώματη επανάληψη (εξάσκηση μέχρι η κίνηση με αίνημα γίνει αναμνηστική). Στόχος: το κοινό να βλέπει ποτέ τον ηθοποιού να «αποφασίζει» να κινείται—βλέπει μόνο τον χαρακτήρα να χρειάζεται να κινείται.