Στο Φρανκένστειν της Μέρι Σέλη (1818), αφού ο Βίκτορ φεύγει το εργαστήριό του με τρόμο για την κίνηση της δημιουργίας του, το Πλάσμα (το Τέρας) τον βρίσκει να περπατάει στους δρόμους. Το Πλάσμα, νεογέννητο και ζητώντας σύνδεση, πλησιάζει τον Βίκτορ – όχι με βία, αλλά με ανήσυχτη ικετεία για συνομήλικη και κατανόηση. αυτή η συνάντηση θέτει σε κίνηση την τραγική, αλληλένδετη μοίρα τους: δημιουργός και δημιουργημένο, δεμένοι με απόρριψη και εκδίκησι.