Στο Η Πτώση του Οίκου των Usher (1839) του Έντγαρ Αλάν Πο, η μενούα είναι αδιαχωρίστη από τη γενεαλογική γραμμή. Ο Ρόδερικ Usher, ο τελευταίος αρσενικός κληρονόμος, πιστεύει ότι το σπίτι είναι συνειδητό—οι πέτρες του, τα μύκητα και η ατμόσφαιρα αντανακλούν την γενετική και πνευματική φθορά των Usher.
"Όλη τη διάρκεια μιας ντελεάς, σκοτεινής και αθόρυβης ημέρας... βρήκα τον εαυτό μου... μπροστά στην μελαγχολική Μενούα των Usher... μια ανησυχία ακαταμάχητη διέπνευε την ψυχή μου... γυμνά τοιχώματα... κενά παράθυρα που μοιάζουν με μάτια... ριγώδεις αλγές... λευκοί κορμοί φθαρμένων δέντρων... μια παγωδριά, μια κατάδυση, μια ναυτία της καρδιάς—μια ανεξιτήλωτη θλιψιά της σκέψης."
Το σπίτι δεν απλώς θέτει την ατμόσφαιρα—είναι η ατμόσφαιρα.