Στο The Crucible του Arthur Miller, ο John Proctor είναι ένας σεβαστός γεωργός της Σάλεμ που σέρνεται στην υστερία για μαγεία вопρόσ το θέλημά του. Το ταξίδι του χαρτογραφεί την ηθική γεωγραφία του έργου.
Αρχικά, ο Proctor αποφεύγει την τρέλα. Ξέρει ότι τα κορίτσια είναι απάτες—ακούσατε την Abigail να το διαπιστώνει. Αλλά είναι υπογεγραμμένος: η απέραντη σχέση του με την Abigail της δίνει κυριότητα. Όταν η Elizabeth κατηγορείται, πρέπει να ενεργήσει. Μαχεται με την αξιοπρέπεια υπό πίεση: να αυτολογηθεί την μοιχεία (καταστρέφοντας το όνομά του) ή να σιωπήσει (θυσιάζοντας τη σύζυγό του). Επιλέγει την αλήθεια—"Την έχω γνωρίσει, κύριε. Την έχω γνωρίσει."
Τελικά, ο Proctor βρίσκει απολύτρωση αυτολογούμενος τις αμαρτίες του και αρνούμενος να κατηγορήσει ψευδώς άλλους. Ρίχνει την ψευδή αυτολογία του, επιλέγοντας την εκτέλεση έναντι της φθοράς. Ο θάνατός του γίνεται ο καταλύτης που τερματίζει τις δίκες.
Ο Proctor υπηρετεί επίσης στο δικαστήριο που δικάζει τους κατηγορούμενους. Αθυμωμένος αρχικά, συμμετέχει για να προστατεύσει τους αθώους. Η συμμετοχή του αποκαλύπτει το κεντρικό παράδοξο: το νομικό σύστημα και καταδυναστεύει και προστατεύει. Καταδικάζει αθώους ανθρώπους στην φασματική απόδειξη—ωστόσο η στάση του Proctor μέσα σε αυτό αποκαλύπτει την ανομία και βοηθάει να σταματήσει την τρέλα.
Δεν είναι επαναστάτης φύσει. Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να είναι καλός σε έναν κόσμο που τιμωρεί την καλοσύνη. Η τραγωδία του: η αξιοπρέπεια κοστίζει τα πάντα. Η νίκη του: η αξιοπρέπεια σημαίνει τα πάντα. Ο Miller τον έγραψε ως την αμερικανική συνείδηση—με ελαττώματα, ανθεκτικό, τελικά ακατάσχετο.