Οι Πηγές του «Αμλέτου» του Σαίξπηρ: Από τον Άμλεθ στον Κίντ
Το «Αμλέτος» συνθέτει πολλαπλές πηγές:
- Ο Μύθος του Άμλεθ: Δανική χρονικά του 12ου αιώνα από τον Σάξο Γραμματικός — πρίγκιπας που προσομοιάζει τρελότητα για να εκδικήσει τον φόνο του πατέρα του.
- Οι «Ιστορίες Τραγικές» του Μπελφореστ (1570): Γαλλική προσαρμογή του Σάξο, που προσθέτει την μοιχεία της βασίλισσας και τη μελαγχολία του Αμλέτου.
- Το «Ισπανικό Τραγικό» του Θωμά Κίντ (π.χ. 1589): Πρότυπο δράματος εκδίκησης — φάντασμα, δράμα μέσα στο δράμα, τρελή ηρωίδα, διστάζοντας εκδίκος.
- Σενεκανή Τραγωδία: Έργα του ρωμαϊκού στοϊκού φιλοσόφου — βία, φαντάσματα, ρητορικά μονόλογα, ηθική φθορά.
- Σύγχρονο Συνέθειες Τραγωδίας Εκδίκησης: Δημοφιλές είδος τη δεκαετία του 1590 (Κίντ, Μάρλο, Μάρστον).
Ο Σαίξπηρ μετέτρεψε αυτές τις πηγές σε ψυχολογικό βάθος: η δισταγμία του Αμλέτου γίνεται φιλοσοφική έρευνα, όχι απλώς δραστικόittel mezzo.