Περπατώντας σε φθινοπωρινό μονοπάτι, μυρωδιά πεύκου ανεβαίνοντας, γύρισα μια στροφή και νύφριξα: ένα μαύρο αρκούδα, είκοσι πόδια μακριά, ρίνα που τσικνίζει. Καρδιά στο λαιμό, ανάσα κλειδωμένη. Μας κοιτάξαμε. Τότε—έστρεψε, φεύγει βραχυβολοῦν. Μένει τρεμώντας, μετά συνέχισα. εκείνη η στιγμή μου έδειξε τη δύναμη της φύσης και την αξία της προσοχής.
Τα απομνημονεύματα είναι τα δομικά στοιχεία της αφηγήσεως—μικρές, αληθινές (πιο πολύ) στιγμές που αποκαλύπτουν χαρακτήρα, θέμα ή αλήθεια.