Το μικρό الرواية "A Rain in the Sun" του Ernest Hemingway (πιθανή σύγχυση—ο Hemingway έγραψε το Ήλιος Πηγαίνει Και Ήλιος Βυθίζεται, το Αντίο στα Όπλα και ιστορίες όπως "Η Μικρή Ευτυχισμένη Ζωή του Francis Macomber"; δεν υπάρχει ιστορία με αυτόν τον ακριβή τίτλο) παρουσιάζει έναν τύπο χαρακτήρα που ο Hemingway επανέλαβε: τον ικανό, βραχοκομμένο εξωτικό που αντιμετωπίζει τη φύση και τη θνησιμότητα.
Αυτοί οι χαρακτήρας αποκαλύπτουν βάθος μέσω της πράξης και της παράλειψης—αυτό που δεν λένε. Η "βροχή στον ήλιο" (αν μεταφορικά) υποδηλώνει ξαφνική σαφήνεια μεσα στην σύγχυση, χάρη μέσα στον αγώνα. Ο εξωτικός βρίσκει "πνευματική ανανέωση" όχι στην υπέρβαση αλλά στην πειθαρχημένη παρουσία—κάθε ρίψη, κάθε βήμα, κάθε ανάσα μετρούμενα έναντι ενός αδιαφόρου κόσμου.
Σημείωση: Αν το "A Rain in the Sun" αναφέρεται σε συγκεκριμένο λιγότερο γνωστό έργο, παρακαλώ διευκρινίστε. Η ανάλυση παραπάνω απευθύνεται στον αρχετύπο του Hemingway που η περιγραφή διεγείρει.