Στο καυστικό αλληγορικό του Arthur Miller, η Rebecca Nurse στέκεται ως η ηθική άγκυρα του έργου — μια γυναίκα η γυαλιά αγαθότητα της την κάνει στόχο, και ο θάνατος της αποκαλύπτει τη σάπια ρίζα στην ιστεροφρενία της Σάλεμ. Ο δρόμος της ανάμεσα στις τέσσερις πράξεις καταγράφει την καταστροφή της αθωότητας από τον φόβο και την εκδίκηση.
Εισάγεται ως «goodwife» — ευγενής, γενναιόδωρη, ευγενής, σοφή, θεραπεύτρια. Είναι το ήσυχο κέντρο στο χάος του νοικοκυριού Proctor, σεβόμενη από όλους. Η απλή της παρουσία αμφισβητεί την αυξανόμενη τρελότητα.
Η Abigail Williams και τα κορίτσια φωνάζουν μαγεία εναντίον της. Η κατηγορία είναι αβсурδική — η Rebecca, γιαγιά, αγία. Ωστόσο το δικαστήριο τη συλλαμβάνει. Η σιωπή της κοινότητας είναι κर्णβομβαρδιστική.
Αρνείται να ομολογήσει ψέμα, ακόμα και για να σώσει τη ζωή της. Η αξιοπρέπεια της ξενίζει το δικαστήριο. Βρίσκεται ενοχή, καταδικάζεται στην κρέμαση.
Πηγαίνει στην κρέμαση ησυχά, προσευχόμενη. Ο θάνατός της είναι η τελική απόδειξη της αδικίας του δικαστηρίου — τέλος μάρτυρας που σπάει τις υπόλοιπες ψευδαίσθησεις δικαιοσύνης.
Είναι ο μάρτυρας: ψευδαίτιος, ηθικά αμετάβλητος, πεθαίνοντας με αξιοπρέπεια. Η μοίρα της αναγκάζει το κοινό να αντιμετωπίσει το κόστος της σιωπής και τον κίνδυνο μιας κοινωνίας που θυσιάζει τα καλύτερα της για να προστατεύσει τα χειρότερα. Σε ένα έργο για τη φήμη, η Rebecca Nurse είναι ο μόνος χαρακτήρας της οποίας η φήμη παραμένει άπρακτος — γιατί ποτέ δεν χτίστηκε σε ψέματα.