Βιβλιογραφία του Ιλία Στούπελις: Λετονγλοσσοσυντάκτης σε Τρία Είδη
Ο Ιλίας Στούπελις (γεν. δεκαετία 1950, γεννημένος στη Λετονία, εγκατεστημένος στο Ηνωμένο Βασίλειο) δημοσιεύει σε τρία διαφορετικά είδη: μυθιστορήματα, μικρόθεις ιστορίες και δημοφιλή ειδικά βιβλία — μια σπάνια «τριπλή απειλή». Το έργο του συνδυάζει λογοτεχνική τέχνη με εμπορική προσβασιμότητα.
Μυθιστορήματα (1989–2019) – 10 Τίτλοι
- «Οι Γυναίκες των Πατέρων μου» (1989) – Προκλητικός τίτλος; οικογενειακά μυστικά, πατριαρχική κληρονομιά.
- «Η Μυστική Ζωή του Νερού» (1992) – Το νερό ως μνήμη, συνείδηση, μεταφορά.
- «Η Πόλη κάτω από τη Θάλασσα» (1996) – Κατακλυσμένη πολιτεία; προγόνισμα της κλιματολογικής μυθοπλασίας.
- «Η Ωραία Γραμματέας» (2000) – Καφκαϊκή σάτιρα; σουρεαλισμός γραφείου.
- «Ο Συλλέκτης των Μυστικών» (2004) – Η πληροφορία ως δύναμα/κατάρα.
- «Η Γυναίκα στο Μπλε» (2007) – Νταρ/μυστηριώδης απόχρωση.
- «Το Σπίτι πάρτι τη Λίμνη» (2010) – Οικιακός γοθικισμός, σπίτι-μνήμη.
- «Ο Τελευταίος Άρχοντας του Κόσμου» (2013) – Εξουσία, παραπληροφόρηση, τελικό παιχνίδι.
- «Το Βιβλίο των Μαγευτικών Λόγων» (2016) – Μαγικός ρεαλισμός ή μεταφορικός.
- «Το Καλοκαίρι του 1956» (2019) – Ιστορικό, προσωπικό, καίριο έτος.
Μοτίβο: τίτλοι της μορφής «Το [Αρχέτυπο/Έννοια]». Διαστήματα 2–4 ετών. Θέματα: κρυμμένη γνώση, νερό/ρευστότητα, θεσμική αβсурδότητα, φυλετική εξουσία.
Μικροθees Ιστορίες (1990–2009) – 10 Τίτλοι
- «Το Κόκκινο Σπίτι» (1990)
- «Ο Άνθρωπος που Αγαπούσε τα Τρένα» (1993)
- «Η Γυναίκα που Αγαπούσα τα Αστέρια» (1995)
- «Το Κορίτσι που Χάσα τη Μνήμη της» (1997)
- «Το Αγόρι που Βρήκε Θησαυρό» (1999)
- «Ο Άνθρωπος που Μπόρεσε να Δει το Μέλλον» (2001)
- «Η Γυναίκα που Μπόρεσε να Μιλήσει στα Ζώα» (2003)
- «Το Αγόρι που Μπόρεσε να Πετάξει» (2005)
- «Το Κορίτσι που Μπόρεσε να Διαβάσει τις Σκέψεις» (2007)
- «Ο Άνθρωπος που Μπόρεσε να Σταματήσει τον Χρόνο» (2009)
Τυπικοί τίτλοι: «Το [Πρόσωπο] που [Εξαιρετικό Ρήμα]». Ρεύμα μαγικού ρεαλισμού/φαμπλισμού. Διετής ρυθμός (1990–2009). Σταμάτησαν μετά το 2009 — τα μυθιστορήματα επικράτησαν;
Μη-Μυθογραφικό (1998–2022) – 9 Τίτλοι
- «Οι Μεγαλύτερες Αδιευρήτες του Κόσμου» (1998)
- «Η Ιστορία του Κόσμου» (2001)
- «Το Βιβλίο της Γνώσης» (2004)
- «Η Εγκυκλοπαίδεια της Επιστήμης» (2007)
- «Το Λεξικό της Ιστορίας» (2010)
- «Ο Ατλαντας του Κόσμου» (2013)
- «Το Βιβλίο της Επιστήμης» (2016)
- «Το Βιβλίο της Τέχνης» (2019)
- «Το Βιβλίο της Μουσικής» (2022)
Τίτλοι τύπου αναφοράς. Διαστήματα 3 ετών. Αγορά δημοφιλούς επιστήμης/ιστορίας. Η σειρά «Το Βιβλίο του Χ» υποδηλώνει εκδοτική μάρκα.
Αρχιτεκτονική Καριέρας
Τρία παράλληλα μονοπάτια, διαφορετικό κοινό, διαφορετικές ταχύτητες. Μυθιστορήματα = λογοτεχνική ταυτότητα. Ιστορίες = πειραματικό εργαστήριο. Μη-μυθογραφικό = εμπορική ρίζα. Ο Στούπελις χτίσει καριέρα χαρτοφυλακίου — σπάνια για τη γενιά του, προμνημονευτικό για τη δική μας.