Λογοτεχνικές Επιρροές στον Τζον Κίτς
Ο Τζον Κίτς (1795–1821) απορρόφησε και μεταμόρφωσε ένα αστέρι λογοτεχνικών επιρροών στο σύντομο, φωτεινό του σταδιοδρομία. Έξι μορφές κατακερματίζονται μεγαλύτερες:
- Εντμαντ Σπένσερ (The Faerie Queene): Πρώτος ποιητικός έρωτας του Κίτς. Η αφrodισιακή λέξη του Σπένσερ, η αισθητική εικόνα, η αλληγορική αρχιτεκτονική και η στροφική μορφή (Σπενσεριανή) διαμόρφωσαν την πρώιμη εργασία του (Imitation of Spenser, Endymion). «A thing of beauty is a joy forever» αντηχεί τη σπενσεριανή αφθονία.
- Ουίλιαμ Σαίξπηρ: Ο Κίτς διάβαζε Σαίξπηρ εξακολουθητικά. Ηχογραφίες: λεκτική πυκνότητα, τεχνική δραματικού μονόλογου, αρνητική ικανότητα (Σαίξπηρ «χαμελεοντικός ποιητής»), η σονέτα μορφή. King Lear και οι ψυχρές ρομάνσεις τον βασάνιζαν ιδιαίτερα.
- Τζον Μίλτον (Paradise Lost): Μίλτονική μεγαλειότητα, λατινοειδής σύνταξη, επικό παραβολικό, το υπέρτονο. Hyperion και The Fall of Hyperion είναι απευθείας ασχολίες—ο Κίτς προσπαθεί, μετά απορρίπτει, το μίλτονικό επικό για μια πιο ανθρώπινη κλίμακα.
- Ουίλιαμ Γουордσβόρθ: Φίλος και μέντορας. «Εγωκεντρικό υπέρτονο» (όρος Κίτς) εναντίον «αρνητικής ικανότητας» του Κίτς. Ωστόσο η φυσιολατρική μυστικισμός και η συζητητική τόνος του Γουордσβόρθ επηρέασαν τις ωδές.
- Σαμουήλ Τέιλορ Κολορίτζ: Φίλος. Christabel, Kubla Khan, Rime of the Ancient Mariner έδωσαν στον Κίτς υπερφυσική ατμόσφαιρα, ονειρική λογική, μουσική φρασεολογία. «La Belle Dame sans Merci» είναι Κολοριτζιανή.
- Λίχ Χαντ: Πρώιμος μέντορας, εκδότης, ρίζσπας. Πολιτική σάτιρα, ιταλική ελαφρότητα, εστétique Cockney School. Ο Κίτς ξεπέρασε αλλά δεν απέρριψε ποτέ.
Σύνθεση
Ο Κίτς δεν μίμησε—μεταβόλισε. Από τον Σπένσερ: αισθητική πλούσια. Από τον Σαίξπηρ: δραματική εμπάθεια. Από τον Μίλτον: αρχιτεκτονική φιλοδοξία. Από Γουордσβόρθ/Κολορίτζ: φιλοσοφικό βάθος. Από Χαντ: θάρρος να δημοσιεύσει νέος. Το αποτέλεσμα: μια φωνή αναμφίβολα δική του, μιλώντας από το «δωμάτιο της παρθενικής σκέψης» στην αθανασία.