Το «Musée des Beaux Arts» (1938) του Γου. Χ. Οντέν είναι ένα εκφραστικό ποίημα—γραμμένο ως απάντηση σε ένα οπτικό έργο τέχνης. Η ζωγραφιά είναι η «Τοπίο με την Πτώση του Ίκαρου» (περ. 1560) του Πίτερ Μπρυγκελ του Πρεσβυτέρου, που στεγάζεται στα Βασιλικά Μουσεία Λεπών Τεχνών του Βελγίου, στη Βρυξέλλες.
Το καμβάς του Μπρυγκελ απεικονίζει ένα ποιμενικό φλαμαντικό τοπίο: ένας αροτριαστής που οδηγεί τη ζευγλιά του, ένας βοσκός που κοιτάει στον ουρανό, ένας αλιέας που ρίχνει το δίχτυ κοντά στη ακτή. Στην κάτω δεξιά γωνία, μόλις αντιληπτός, δύο πόδια εξαφανίζονται στη θάλασσα—ο Ίκαρος βυθίζεται. Ο ήλιος δύει αδιαφορικά. Ένα καράβι συνεχίζει το ταξίδι του. Κανείς δεν τρέχει να βοηθήσει. Η καταστροφή είναι περιθωριακή, σχεδόν διακοσμητική.
Ο Οντέν μετατρέπει αυτή την οπτική ιρωνεία σε φιλοσοφική διαλογισμό. Οι Παλαιοί Μάστορες, γράφει, κατάλαβαν «πώς γίνεται / ενώ κάποιος άλλος τρώει ή ανοίγει ένα παράθυρο ή απλώς περπατάει νωθρά.» Το πάθος συμβαίνει μέσα στην καθημερινή συνέχεια. Ο αροτριαστής μπορεί να άκουσε το πλημμυρίσματα—«αλλά για αυτόν δεν ήταν μια σημαντική αποτυχία.»
Η σύνθεση του Μπρυγκελ αναγκάζει τον θεατή να *αναζητήσει* τον Ίκαρο. Το μύθικο κακόδρομο υποβαθμίζεται σε λεπτομέρεια φόντου. Ο Οντέν το αρπάζει ως μεταφορά για την αδιαφορία της σύγχρονης εποχής στην ατομική τραγωδία. Το ελεύθερο στίχο του ποιήματος, ο συνομιλητικός τόνος και η απουσία οξυρρίμων καθρέφτουν την العشوائية βιασύνη της ζωγραφιάς.
Εκφραση στην απόλυτη της μορφή: το ποίημα δεν περιγράφει απλώς την ζωγραφιά—*σκέφτεται μαζί της*.