Σύνοψη & Ανάλυση: «Πατριωτισμός» του Sir Walter Scott
Το Πατριωτισμός του Sir Walter Scott (συχνά ανθολογούμενο ως «Αναπνέει εκείνος ο άνθρωπος, με ψυχή τόσο νεκρή» από το The Lay of the Last Minstrel, Canto VI) είναι κλητήρας για εθνική преданоτητα.
Δομή & Κίνηση
- Αρχική πρόκληση. «Αναπνέει εκείνος ο άνθρωπος... / Ποιος ποτέ στον εαυτό του δεν είπε, / Αυτό είναι το δικό μου, η πατρίδα μου!» – Ρητορική κατηγορία: αστοργία = θάνατος ψυχής.
- Προσωπική δήλωση. Η καρδιά του ομιλητή «καίγεται» για τα «τραχυρά βουνά», «ποτάμι», «κοιλάδα» της πατρίδας—συγκεκριμένα, αισθητικά.
- Ιστορική κλήση. Τάφοι προγόνων; «ηρωικός σκόνη»· θυσία ιεραφεύει το χώμα.
- Συλλογική κλήση. «Τότε, τότε, πατρίδα μου, πάρε τη ζωή μου!» – Απολύτωση προσφορά.
- Οικουμενική άποψη. Ο «Πατριωτισμός» ανήκει σε κάθε κουλτούρα· το συνείσθημα ξεπερνά τα σύνορα.
Θέματα
- Χώρα ως ταυτότητα. Γεωγραφία = μνήμη = εαυτός.
- Θάνατος πριν την ατιμία. Ζωή χωρίς предανότητα είναι κενή.
- Συνέχεια. Νεκροί του παρελθόντος → ζωντανοί του παρόντος → μελλοντικοί υπέρμαχοι.
Πλαίσιο
Γράφτηκε το 1805 (Ναπολεωνικοί πόλεμοι); ο Scott εκφωνεί παράδοση border ballad. Οχι σοβαρό εθνικισμός—τοπική αγάπη ως παγκόσμια ρίζα του ανθρώπου.