Ο Σαίξπηρ υδατοποιεί το Ρωμαίο και Ιουλιέτα με ναυτική ορμητική, μετατρέποντας τους ερωτευμένους σε σκάφη σε μια ανειλείπτη θάλασσα. Τρία κλειδιά αποσπάσματα χαρτογραφούν αυτό το μοτίβο.
Πριν γνωρίσει την Ιουλιέτα, ο Ρωμαίος περιγράφει την ερωτική του ασθένεια για την Ροζαλίνη: είναι ένα πλοίο της πορείας του οποίου αλλάζει από έναν νέο άνεμο — τον έρωτα — αλλά δεν έχει τιμόνι. Η μεταφορά καθιστά την παθητικότητά του προφανή· οδηγείται, δεν κυβερνά.
Στο λόγο της Βασίλισσας Mab, το αμάξι της νύμφης γίνεται μικρό σκάφος που πλοηγείται στους ύπνους νους. Το «πάνι» είναι αράχνοφλοιά· το «πλήρωμα» είναι κουνουπιά. Ο Μερκούτιος μειώνει τη μεγαλοπρεπή μοίρα σε μικροσκοπική αβερεσία — όμως η ναυτική γλώσσα επιμένει, υποδηλώνοντας ότι ακόμα και τα όνειρα είναι ταξίδια.
Ανακαλύπτοντας τα νεκρά σώματα, ο Πατέρας συγκρίνει τον Ρωμαίο με ένα «καΐκι» (μικρό πλοίο) με «πάνια γεμάτα ουρανό» αλλά χωρίς κυβερνήτη, fracassé στις βράχους της μοίρας. Η εικόνα συμπυκνώνει την καμπύλη του έργου: ο έρωτας φούσκασε τα πάνια· η παρεξήγηση άφησε το καΐκι χωρίς κυβερνήτη· η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη.
Αυτές οι μεταφορές μοιράζονται μια λογική: η ανθρώπινη επίδραση είναι ιлюзия έναντι των κοσμικών ρευμάτων. Οι χαρακτήρες αναχωρούν, αλλά ο άνεμος (μοίρα, εχθρότητα, τυχαίοτητα) αποφασίζει την αποβίωση. Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί τη θάλασσα — ακατάσχετη, αδιάφορη — για να οπτικοποιήσει έναν κόσμο όπου το «αστεροπεπηγμένο» δεν είναι ποιητικό αλλά ναυτιλιακό: οι χάρτες τους ήταν λάθος από την αρχή.