Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Βιβλία >> Ποίηση

Πλοία της Μοίρας: Ναυτικές Μεταφορές στο Ρωμαίο και τη Ιουλιέτα

Ο Σαίξπηρ υδατοποιεί το Ρωμαίο και Ιουλιέτα με ναυτική ορμητική, μετατρέποντας τους ερωτευμένους σε σκάφη σε μια ανειλείπτη θάλασσα. Τρία κλειδιά αποσπάσματα χαρτογραφούν αυτό το μοτίβο.

1. Πράξη 1, Τοποθεσία 1: Το Ακυβέρνητο Σκάφος του Ρωμαίου

Πριν γνωρίσει την Ιουλιέτα, ο Ρωμαίος περιγράφει την ερωτική του ασθένεια για την Ροζαλίνη: είναι ένα πλοίο της πορείας του οποίου αλλάζει από έναν νέο άνεμο — τον έρωτα — αλλά δεν έχει τιμόνι. Η μεταφορά καθιστά την παθητικότητά του προφανή· οδηγείται, δεν κυβερνά.

2. Πράξη 1, Τοποθεσία 4: Το Μικροσκοπικό Στόλος του Μερκούτιου

Στο λόγο της Βασίλισσας Mab, το αμάξι της νύμφης γίνεται μικρό σκάφος που πλοηγείται στους ύπνους νους. Το «πάνι» είναι αράχνοφλοιά· το «πλήρωμα» είναι κουνουπιά. Ο Μερκούτιος μειώνει τη μεγαλοπρεπή μοίρα σε μικροσκοπική αβερεσία — όμως η ναυτική γλώσσα επιμένει, υποδηλώνοντας ότι ακόμα και τα όνειρα είναι ταξίδια.

3. Πράξη 5, Τοποθεσία 3: Το Κατακερματισμένο Καΐκι του Πατρός Λαυρέντιου

Ανακαλύπτοντας τα νεκρά σώματα, ο Πατέρας συγκρίνει τον Ρωμαίο με ένα «καΐκι» (μικρό πλοίο) με «πάνια γεμάτα ουρανό» αλλά χωρίς κυβερνήτη, fracassé στις βράχους της μοίρας. Η εικόνα συμπυκνώνει την καμπύλη του έργου: ο έρωτας φούσκασε τα πάνια· η παρεξήγηση άφησε το καΐκι χωρίς κυβερνήτη· η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη.

Θεματική Ροή

Αυτές οι μεταφορές μοιράζονται μια λογική: η ανθρώπινη επίδραση είναι ιлюзия έναντι των κοσμικών ρευμάτων. Οι χαρακτήρες αναχωρούν, αλλά ο άνεμος (μοίρα, εχθρότητα, τυχαίοτητα) αποφασίζει την αποβίωση. Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί τη θάλασσα — ακατάσχετη, αδιάφορη — για να οπτικοποιήσει έναν κόσμο όπου το «αστεροπεπηγμένο» δεν είναι ποιητικό αλλά ναυτιλιακό: οι χάρτες τους ήταν λάθος από την αρχή.

Ποίηση

Related Categories