Στο Τελευταία μου Δούκισσα, ο Δούκας (ομιλητής) αποκαλύπτει ένα τοξικό μίγμα υπερηφανείας, κατοχής, εχθρότητας και συναισθηματικής κενότητας για την τελευταιά του γυναίκα.
Εκθέτει την πορτρέτο της σαν επιμελημένο έδαφος: «Αυτή είναι η τελευταία μου Δούκισσα, ζωγραφισμένη στον τοίχο / Φαίνεται σαν να ζούσε.» Η τέχνη = έλεγχος. Εκείνος επιλέγει πότε ανοίγει η κουρτίνα.
Η «είχε / Μια καρδιά... πολύ γρήγορα χαρούμενη» — χαμογελούσε στα ηλιοβασίλεματα, κεράσια, ένα λευκό γάιδαρο, κομπλιμέντα. Η δημοκρατική της χαρά προσβάλλει το μονοπόλιό του. Ήθελε την ευγνωμοσύνη της μόνο για το «δώρο ενός ονόματος ενενήντα χρόνων».
«Δώσα εντολές; / Τότε όλοι χαμογέλασαν μαζί.» Ευφημισμός για δολοφονία. Δεν την διώρισε ούτε την απολύσε — την τέρμασε. Υπάρχει τώρα μόνο ως ελεγχόμενη εικόνα του.
Μηδενική πένθος. Μηδενική αυτοαντάκλαση. Διαπραγματεύεται τον επόμενο γάμο του συζητώντας τον προηγούμενο. Η مأمorah του πρέσβη (προίκα) μετράει περισσότερο από την νεκρή δούκισσα.
Ακούμε μόνο την έκδοσή του. Η φωνή της απουσιάζει. Εκείνος ορίζει τα «μεγάλα της λάθη» (που ακούγονται σαν αρετές: χρηστότητα, εκτίμηση ομορφιάς). Η μορφή του δραματικού μονόλογου είναι η τυραννία του.
Ο Δούκας εξατομικεύει ναρκισσική παθολογία: μεγαλομανία, έλλειψη εμπάθειας, δικαίωμα, εκμετάλλευση. Το ποίημα καταδικάζει όχι μόνο αυτόν αλλά το πατριαρχικό σύστημα που επιτρέπει τέτοια κατοχή γυναικών.