Το ποίημα «The Bean Eaters» της Γκουέντολιν Μπρουκς απεικονίζει ένα γηραιό, φτωχό ζευγάρι που τρώει ένα απλό γεύμα φασόλια. Η περιοδική, συμπαθητική περιγραφή τονίζει τη σωματική τους ευθραυστότητα («καμμένοι και γέροι», «κομμένοι» δάχτυλα, «γυαλισμένα» μάτια) και την ησυχία της αντοχής τους. Ο ομιλητής αποφεύγει την κρίση, θέτοντας αντίθετα την ερωτική ερώτηση: «Τι σκέφτεται;» Αυτό καλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί τις πλούσιες εσωτερικές ζωές εκείνων που περιβάλλονται από την ηλικία και τη φτώχεια.
Το έργο είναι ένα ισχυρό沉ηλίτευμα στην γηρασκότητα, τη μοναξιά και την αξιοπρέπεια των αμελημένων. Η Μπρουκς χρησιμοποιεί απλές, ζωντανές εικόνες για να ξεσηκώσει βαθιά εμπάθεια, υπενθυμίζοντας μας ότι κάθε συνηθισμένος άνθρωπος φέρει μια πολύπλοκη, μη εκφρασμένη ιστορία.