Το Μακμπεθ του Σέικσπιρ δεν προσφέρει καμία θεϊκή βοήθεια στη Λеди Μακμπεθ. Η πορεία της—από σιδηρά βούληση προξενήτρια σε υπν 딴, ενοχλήτρια, αυτοκτονία—είναι εξ ολοκλήρου ανθρώπινη, κινούμενη από ψυχολογική κατάρρακση και όχι από υπερφυσική διάσωση ή τιμωρία.
Μετά τη δολοφονία του Ντάνκαν, η Λеди Μακμπεθ καταπιέζει τη συνείδησή της για να στηρίξει τον σύζυγό της. Αλλά η ενοχή δεν μπορεί να σιωπηθεί μόνιμα. Εμφανίζεται στην διάσημη σκηνή του υπν 딴 (Πράξη V, Σκηνή 1), όπου πλένει ορμητικά φανταστικό αίμα από τα χέρια της: «Έξω, καταραμένο κλιά!» Ο θάνατός της (εκτός σκηνής, αναφερόμενος από τον Σέτον) είναι το κορύφωμα της ψυχικής διάλυσης.
Η θεολογία του δράματος είναι θολική: οι Μακμπεθ επικαλούνται σκοτεινές δυνάμεις («έλατε, πνεύματα / Που φροντίζετε θνητά σκέψεις»), αλλά καμία ευγενὴ θειότητα δεν παρεμβαίνει. Η τραγωδία τους είναι αυτοπροσδιορισμένη. Η μοίρα της Λеди Μακμπεθ υπηρετεί ως παραδειγματικό μύθος για τον ψυχολογικό φόρο της φιλοδοξίας και την αδυναμία να σβήσετε ηθική ρύπανση μέσω απλῆς βούλησης.