Σημασία της «Ραπίρας» στο Ρомеο και Ιουλίετα: Το Σπαθί Δύελ της Εποχής Ελισαβέθ
Στο Ρомеο και Ιουλίετα, η ραπίρα είναι ένα μακρύ, λεπτό, οξύδερτο σπαθί σχεδιασμένο για τύψη (και όχι κοπή). Ήταν το πολιτικό όπλο δύελ του ελισαβετιανού γέροντα.
Κλειدی Στιγμές
- 1.5.54–57 (Τύμπαλτ): «Αυτό, από τη φωνή του, πρέπει να είναι Μονταγιού. / Φέρτε μου τη ραπίρα μου, αγόρι.» — Ο Τύμπαλτ απαιτεί το όπλο του για να επιτεθεί στον Ρомеο στο γεύμα.
- 3.1.70–71 (Μερκούσιο): «Έλα, κύριε, το πάσαδό σου!» — προκαλεί τον Τύμπαλτ με ορολογία ξιφασκίας (πασάδο = εμπρόσθια τύπηση).
- 3.1.85 (Ρомеο): «Σφίξε, Μπενβόλιο· κατεβάστε τα όπλα τους.» — προσπαθεί να σταματήσει το ντύελο με ραπίρες.
- 3.1.102 (Μπενβόλιο): «Τύμπαλτ, εδώ σκοτωμένος, ον το χέρι του Ρомеο έσκαψε.» — Η ραπίρα του Ρомеο σκοτώνει τον Τύμπαλτ.
Πολιτισμικό Πλαίσιο
Το ντύελο με ραπίρες ήταν μόδα μεταξύ αристокраτών (ιταλικές σχολές: Αγρίππα, Κάπο Φέρρο). Το να την φέρεις σήμαινε σταθμό· να την χρησιμοποιείς σήμαινε θανατηφόρο προθέσεις. Το έργο αντιπαραβάλει την ομαδική τσιγούνα (θεράποντες με ραβδιά) με τον αριστокраτικό κώδικα (ραπίρες,Seconds, τιμή).
Το «αλλά στοκκάτα» του Μερκούσιου (3.1.74) = στυλ τύπησης· πεθαίνει γιατί μάχεται ως παιχνίδι, ο Τύμπαλτ για να σκοτώσει.