Το Σονέτο 18 συγκρίνει την αγαπημένη με μια καλοκαιρινή μέρα, συμπεραίνοντας ότι η ομορφιά της είναι πιο ανθεκτική στον χρόνο.
Πρώτο Τετράστιχο: Ο ομιλητής ρωτά αν πρέπει να συγκρίνει την αγαπημένη με μια καλοκαιρινή μέρα, και στη συνέχεια καταγράφει τα οφέλη του καλοκαιριού: όμορφο, μετριοπαθές, γεμάτο ζωή.
Δεύτερο Τετράστιχο: Η ομορφιά του καλοκαιριού είναι εφήμερη—τα τραχεία άνεμα τινάζουν τα βλαστήματα, ο ήλιος μπορεί να είναι πολύ καυτός ή να κρύψει, και «καθεμία η ομορφιά από την ομορφιά κάποια στιγμή υποχωρεί».
Τρίτο Τετράστιχο: Η ομορφιά της αγαπημένης, ωστόσο, «δεν θα ξεφουσκώσει» ούτε θα χάσει το «αιώνιο καλοκαίρι» της, γιατί διατηρείται στα «αιώνια στίχια» του ποιήματος.
Δίστιχο: «Μέχρι να μπορούν οι άνθρωποι να αναπνέουν ή τα μάτια να βλέπουν, / Μέχρι τότε ζει αυτό, και αυτό δίνει ζωή σε σένα.» Το στίχος samotου αθανατίζει την αγαπημένη.
Το ποίημα ισχυρίζεται ότι η ποιητική τέχνη ξεπερνά τον χρόνο, κάνοντας την ομορφιά της αγαπημένης αιώνια.