Στο εμβληματικό ποίημα εξέσις στίχων Fog (1916) του Carl Sandburg, η ομίχλη λειτουργεί ως εκτεταμένη μεταφορά—μια γάτα που καθίζει αθόρυβη στα πόδια της—αλλά η επίδρασή της στον ομιλητή είναι βαθιά αισθητηριακή και ψυχολογική περιορισμός.
Η ομίχλη περιγράφεται ως "αργή", "γκρίζα" και "αμυδρή"—τριπλή άρνηση της διαφάνειας. "Καθίζει κοιτάζοντας πάνω στη λιμáni και την πόλη", αποκλείοντας οπτικά τους ορίζοντες. Ο ομιλητής δεν μπορεί να δει ορόσημα, αποστάσεις ή λεπτομέρειες. Ο κόσμος περιορίζεται στην άμεση πλησιέστερη vecinity.
Η ομίχλη καταποντίζει τις ηχητικές κυματομορφές. Οι κερνιά της λιμανιού, τα καμπάνια, οι φωνές, το χτυπάει του νερού—όλα γίνονται ημιφωνα. Ο ομιλητής ακούει λιγότερα, αυξάνοντας την απομόνωση.
Η γάτα επιλέγει πότε να κινηθεί. Η ομίχλη—και, κατά παράταση, η κατάσταση του ομιλητή—είναι αυτονόμος, αδιάφορος, προσωρινός αλλά ανυπότακτος. Ο ομιλητής πρέπει να περιμένει, να παρατηρεί, να αποδέχεται. Το ποίημα τελειώνει: "και μετά φεύγει". Η ανακούφιση έρχεται, αλλά όχι με το πρόγραμμα του ομιλητή.
Ο Sandburg μεταμορφώνει ένα μετεωρολογικό φαινόμενο σε υπαρκτική σύγκρουση: το εαυτός, εξουδετερωμένος από την αισθητηριακή κυριότητα, αντιμετωπίζει τη δική του μικρότητα.