Το ποίημα «Χένια» του Ρίτσαρντ Πεκ χρησιμοποιεί την ετήσια μετανάστευση ως φακό για την ανθρώπινη διάβαση μέσω του χρόνου. Οι χένια πετάνε νότια «driven by instinct»—χωρίς χάρτη, χωρίς συνάντηση, χωρίς διαπραγμάτευση. Η βεβαιότητά τους αντίθετει με την ανθρώπινη διστάζοντας.
Κύρια θέματα αναδύονται:
Η δύναμη του ποιήματος κείται στην αποδοχή του. Δεν ηθικοποιεί· παρατηρεί. Οι χένια γίνονται καθρέφτης: εμείς επίσης μετανάστευε μέσα από εποχές απώλειας, ανάπτυξης, εξόρισης και επιστροφής. Η διαφορά; Είναι εμπιστεύονται το ένστικτο. Εμείς συχνά πολεμάμε το δικό μας.