Το ποίημα «Η Μητέρα» της Λίζ Λόκχεντ, από τη συλλογή της του 1984 Dreaming Frankenstein, παρακολουθεί την βαθιά και εξελισσόμενη σύνδεση μεταξύ μητέρας και κόρης από τη στιγμή της γέννησης μέχρι την αυτονομία της κόρης και την τελική μητρότητα της. Το ποίημα αναπτύσσεται σε τέσσερις διακριτές στροφές, κάθε μία σηματοδοτώντας μια καθοριστική φάση αυτού του διαβίου ταξιδιού.
Η πρώτη στροφή καταγράφει την rå, φυσική σύγχυση των πρώιμων μητρότητας: «η καρδιά σου χτυπούσε / κάτω από τη δική μου». Αυτή η ομφαλική οικειότητα θέτει τα θεμέλια. Στη δεύτερη στροφή, η χωρισμός αρχίζει προσεκτικά – πρώτα βήματα, πρώτες λέξεις, και αυτό που ονομάζει η Λόκχεντ «το αργό / ξεμπερδέμα» της αρχικής ενότητας. Η τρίτη στροφή μεταβαίνει στην εφηβεία, όπου η κόρη περπατάει «το νυρστρίμπο της εφήβευσης» ενώ η μητέρα παρακολουθεί, περιμένει και ανήσυχει από την πλευρά. Ο κύκλος ολοκληρώνεται στην τέταρτη στροφή καθώς η κόρη γίνεται μητέρα εκείνη: «Τώρα κρατείς / τη δική σου ερυθρή ρίζα».
Αγάπη ως εργασία είναι κεντρική· η μητρότητα πλαισιώνεται ως «η μακρά / μαθητεία» – τεχνική, ατελείωτη και προσανατολισμένη εργασία. Το ποίημα εξερευνά την συγχρονική πράξη του κρατώματος και της απόλυσης: «Σε αφήνω να φύγεις / για να σε κρατήσω». Αυτό το παράδοξο ορίζει τη σχέση. Μια διαγενεαλογική καθρέφτης τρέχει καθ' όλη τη διάρκεια – η φωνή ανακαλεί τη δική της μητέρα ενώ η κόρη της βγαίνει στον ρόλο. Η γλώσσα της Λόκχεντ είναι απτική και σκωτσέζικη, πλούσια σε ρήματα όπως ξεμπερδέμα, δένω, ρίζα, σφυγμός που εδαφίζουν το συναισθηματικό τοπίο στο φυσικό.
Η Λόκχεντ αρνείται την εύκολη συναισθηματικότητα. Το ποίημα αναγνωρίζει πόνο, φόβο και αποτυχία πριν φτάσει σε μια κατακτημένη κληρώμενη πρόσφυση. Στέκεται ως φεμινιστική ανάκληση της μητρότητας ως συνειδητή επιλογή και όχι απλώς βιολογική μοίρα, καθιστώντας το σημείο αναφοράς για οποιονδήποτε έχει πλοηγηθεί στις πολυπλοκότητες της μητρότητας ή της υπ' υιοθεσίας.