Ο Ήλιος
Στο βασίλειο όπου ξεσperna το πρωί,
Ένας χρυσός σφαίρας ξεκινά την αναζήτησή του.
Ο ήλιος, με ακτινοβολούσα μεγαλειότητα,
Ξυπνάει τον κόσμο με ευγένεια.
Οι ακτίνες του, σαν δάχτυλα φωτιάς,
Αγγίζουν τις κορυφές των δέντρων με επιθυμία.
Τα φύλλα, σαν χορευτές χαρούμενοι κινούνται,
Ως αν ξεχάρησαν από την παράστασή του.
Βαφτίζει τη γη με ζέστη και φως,
Διώχνοντας τις σκιές της νύχτας.
Τα λουλούδια ανθίζουν, τα πετάλα τους ανοίγουν,
Σε ομιλία στον ήλιο της απαλής ροής.
Τα πουλιά τραγουδούν τα χαρμένα τραγούδια τους,
Οι μελωδίες τους μεταφέρονται από τα φτερά του ήλιου.
Τα ρουχιά ψιθύρισαν, τα ρεύματά τους ζωντανά,
Αντανακλώντας την παίγνιαστη κατάδυση του ήλιου.
Ο ήλιος, ένας ουράνιος ζωγράφος,
Ζωγραφίζει τον ουρανό με χρώματα θαύματος.
Από την κόκκινη αυγή μέχρι το σκιάβουν του λυκόφωτος,
Υφαίνει τη μαγεία του, χωρίς τέλος.
Μα καθώς η ημέρα τραβάει προς το τέλος της,
Ο ήλιος, σαν κουρασμένος ταξιδιώτης, κλίνει το κεφάλι.
Καταδύει πέρα από τον ορίζοντα,
Αφήνοντας τον κόσμο σε λυκόφωτο σκοτάδι.
Ωστόσο η κληρονομιά του μένει πίσω,
Στα χρώματα της ηλιοβασίλειας δέσμης.
Μια υπόσχεση για μια νέα αυγή γέννησης,
Ως ο ήλιος προσωποποιεί την αιώνια αναγέννηση.