Η Λυσανδρα δεν πραγματοποιεί ενεργή έκδικση στο ποίημα. Η «έκδικσή» της είναι υπονοούμενη: αφού ο Λυσανδρας πετάει τα ανήκεινα της και παντρεύει την Ερμία, το πνεύμα της θα καταδικάσει το σπίτι. Το ποίημα υποδεικνύει την παραμένοντα παρουσία ως μεταθανατική δικαιοσύνη— όχι αντεπίθεση, αλλά φαντασματικός μάρτυρας που αρνείται τη διαγραφή.