Ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ **ποτέ δεν αναφέρει αγαπημένο χρώμα** στα διασωθέντα γραπτά του—δράματα, ποιήματα, ή νομικά έγγραφα. Η έννοια του «αγαπημένου χρώματος» είναι κυρίως σύγχρονη· οι Ελισαβετιανοί περιέγραφαν τα χρώματα συμβολικά (αρμαριακά, θεωρία χυμών, νόμοι πολυτελείας), όχι ως προσωπική προτίμηση.
Ξέρουμε ότι φορούσε μαύρο (πортρέτα), η trupή του φορούσε «playing apparel» συγκεκριμένων χρωμάτων για ρόλους, και τα έργα του χρησιμοποιούν χρωματική εικόνα με maestria (το «πράσινο τέρας της ζηλοτυπίας», «χρυσό αίμα», «χλωμός σαν primrose»). Αλλά η ιδιωτική χρωματική γεύση του ανθρώπου; **Χαμένη στην ιστορία.** Και ίσως με δίκιο—ο συγγραφέας εξαφανίζεται στο έργο.