Το ποίημα «Ορχίδες» της Hazel Simmons είναι μια μελέτη για την αιθérea ομορφιά και την αναπόφευκτη της παρέλευση—ένα λουλούδι που διατυπώνει τόσο το θαύμα του σχεδίου όσο και την βραχύτητα της άνθησης.
Η Simmons συγκρίνει τις ορχίδες με «ακτίνες σελήνης», «λευκές γεράκινες», «ασημένια νυχτερίδες»—σκούπιδα φωτός και αέρα, μόλις δεδεμένες στη γη. «Το δάσος τις κρατάει ασφαλείς στην μαγεία του»—η φύση ως φύλακας, όχι απλώς στέγη.
Η διάρκεια ζωής της ορχίδας παραλληλίζεται με «χορό μιας εφήμερης» ή «γρήγορη πτώση αστέρα». Η αντίθεση είναι συνειδητή: πρόσκαιρη ομορφιά έναντι του αιωνίου κύκλου της φύσης. Το δάσος επιμένει· η ορχίδα εξαφανίζεται.
«Εκπλήσσομαι με το εξαίρετικό τους σχέδιο»— όχι πένθος, αλλά έκπληξη. Το ποίημα μας καλεί να μαρτυρήσουμε την ομορφιά χωρίς να τη χωνεύουμε, να αφήσουμε το θαύμα να συνυπάρχει με την παροδικότητα.
Τελικά, οι «Ορχίδες» δεν αφορούν μόνο λουλούδια. Αφορούν πώς να αγαπάμε αυτό που δεν μπορούμε να κρατήσουμε.