Τόνος και Αφηγητής στη Ποίηση
Τόνος και Αφηγητής είναι διακριτά αλλά συσχετισμένα στοιχεία:
Τόνος
Η στάση του ποιητή προς το θέμα — μεταφέρεται μέσω λεξιλογίου, εικόνων, σύνταξης, ρυθμού, μεταφορικής γλώσσας.
- Παραδείγματα: μελαγχολικός, ιρωνικός, σεβασμιος, σαρκαστικός, ελπιδώδης, πικρικός, παιχνιδιώδης, επείγων.
- Μπορεί να αλλάξει μέσα στο ποίημα.
- Δεν είναι η διάθεση του αναγνώστη — η υπονοούμενη στάση του συγγραφέα.
Αφηγητής (Πρόσωπο)
Η φανταστική φωνή που "μιλά" το ποίημα — ένα κατασκευασμένο χαρακτήρας, όχι απαραίτητα ο ποιητής.
- Μπορεί να είναι: συγκεκριμένο πρόσωπο (ιστορικό, φανταστικό), αρχέτυπο, ζώο, αντικείμενο, αφηρημένη οντότητα.
- Έχει φύλο, ηλικία, υπόβαθρο, προκαταλήψεις, περιορισμούς.
- Παράδειγμα: "My Last Duchess" του Browning — αφηγητής = Δούκας της Φερράρας (όχι ο Browning).
Σχέση
- Ποιητής δημιουργεί αφηγητή.
- Αφηγητής εκφράζει τόνο.
- Ειρωνεία προκύπτει όταν η στάση του ποιητή ≠ του αφηγητή (π.χ. σάτιρα).
Γιατί Είναι Σημαντικό
Η σύγχυση ποιητή/αφηγητή οδηγεί σε κακή ανάγνωση. Η ανάλυση του τόνο αποκαλύπτει πώς σημαίνει το ποίημα· η ταυτοποίηση του αφηγητή αποκαλύπτει ποιος σημαίνει.