Στη 2η Πράξη, 2η Τοποθεσία (η σκηνή του μπαλκονιού), ο Ρωμέος αναπτύσσει μια συνεκτική ουράνια έννοια που δομίζει ολόκληρο το φωτός/σκοτεινού συμβολισμό του έργου:
«Αλλά, ήσυχα! Τι φως σπάει από εκείνο το παράθυρο;
Είναι η ανατολή, και η Τζουλιέτα είναι ο ήλιος.
Ξυπνά, ωραίος ήλιε, και σκοτώσε τον φθονερο σελήνη,
Η οποία ήδη είναι άρρωστη και χλωμή από το πένθος,
Επειδή η δούλη της, εσύ, είσαι πολύ πιο όμορφη απ' αυτήν.»
| Ουράνιο Σώμα | Αντιπροσωπεύει | Λειτουργία |
|---|---|---|
| Ήλιος | Η Τζουλιέτα ίδια | Κέντρο ζωογόνησης; αποθέτει τη σελήνη |
| Σελήνη | Ροζαλίν (πρώην έρωτας) / Παρθενία (Δίανα) | «Φθονερή», «άρρωστη και χλωμή»—παρωχημένη |
| Αστέρια | Τα μάτια της Τζουλιέτας | «Δυο από τα ωραιότερα άστρα σε όλο τον ουρανό» |
| Ημέρας φως | Ο έρωτός τους φωτίζεται | Απόκρυψη νύχτας εναντίον αλήθειας ημέρας |
3η Πράξη, 2η Τοποθεσία: Η Τζουλιέτα το ανατρέπει—«Έλα, ήπια νύχτα... / Δώσε μου τον Ρωμέο μου· και, όταν πεθάνει, / Κοψέ τον σε μικρόastra, / Και θα κάνει το πρόσωπο του ουρανού τόσο όμορφο / Ότι όλος ο κόσμος θα ερωτευτεί τη νύχτα.»
Η ουράνια εικόνα ακολουθεί την τροχιά τους: Ο Ρωμέος ανεβάζει τη Τζουλιέτα σε κοσμικό κέντρο· η Τζουλιέτα αργότερα κάνει τον Ρωμέο αθάνατο αστερισμό. Η αντιστροφή φωτός/σκοτεινού δομίζει το χρονικό σχήμα του έργου—ο έρωτας ανθίζει στη νύχτα, πεθαίνει την ημέρα. Η μεταφορά δεν είναι διακοσμητική· είναι αρχιτεκτονική.