Το The Sea of Monsters του Rick Riordan χύζει από誇張μένη γλώσσα, αλλά ο προσδιορισμός «αληθινής» υπερβολής είναι δύσκολος γιατί η μυθολογική ρύθμιση μετατρέπει το αδύνατο σε καθημερινό.
Σε κόσμο όπου κύκλωπες, ύδρες και θεοί είναι حرفwelling πραγματικότητες, δηλώσεις όπως «το τέρας ήταν τόσο μεγάλο όσο ένα βουνό» μπορεί να είναι γεγονονικές περιγραφές, όχι εικασματικές υπερβολές. Το baseline για «συνήθης» είναι ήδη υπερβολικό για θνητά πρότυπα.
Ο Riordan χρησιμοποιεί κωμική και συναισθηματική υπερβολή μέσω της αφηγήσεως πρώτου προσώπου του Percy Jackson:
Αυτά τα λεπτομερή εξυπηρετούν τη φωνή του χαρακτήρα και το ρυθμό. Μεταδίδουν την υποκειμενική εμπειρία ενός εφήβου – όπου κάθε βεethoven αισθάνεται κατακλυσμικός και κάθε ανάγκη snack αισθάνεται σαν λιμός – πιο ζωντανά από την الحرفية prose. Το φανταστικό setting ενισχύει το εφέ: όταν οι θεοί κάνουν ταμπέρ, ο καιρός πραγματικά αλλάζει, θολώνοντας τη γραμμή μεταξύ μεταφοράς και μαγείας.
Τελικά, το μυθιστόρημα χρησιμοποιεί την υπερβολή ως στυλιστικό σημάδι του αφηγητή, όχι απλώς ρητορική συσκευή.