Η παράθεση από το Κεφάλαιο 25 του Tuck Everlasting της Natalie Babbitt είναι:
"Δεν θα ησυχάζε, απλά καθόταν εκεί και έκανε τους φρύνους του ήχους, σαν να προσπαθούσε να μας πει κάτι σημαντικό."
Πλαίσιο: Η Winnie Foster παρατηρεί τη φρύνο που έσωσε (χύρισε νερό πηγής πάνω της) καθημένη στην βεράντα. Οι μονότονοι, παράξενες φωνές της νιώθουν σαν μήνυμα — υπενθύμιση της δύναμης της πηγής, της επιλογής που έκανε (να μην πιει), και του αμετάβλητου κύκλου ζωής/θανάτου που η φρύνος πλέον εμβαδώνει (αθάνατη, αμετάβλητη).
Η φρύνος γίνεται σιωπηλός μάρτυρας του μυστικού των Tuck και της θνητότητας της Winnie. Τα «φωνάκια» της συμβολίζουν το μη εναρθρωμένο βάρος της αιωνιότητας.