Ο θεμελιώδης ρήξις μεταξύ της βόρειας και νότιας κοινωνίας των ΗΠΑ τον 19ο αιώνα ήταν η σκλαβιά — όχι μόνο ως ηθικό ζήτημα, αλλά ως οικονομική βάση.
Η νότια οικονομία περιστρέφονταν γύρω από το βαμβάκι, και το βαμβάκι απαιτούσε εργασία σκλάβων. Μέχρι το 1860, το Νότιο παρήγαγε το 75% του παγκόσμιου βαμβακιού. Οι πλαντατζούδες ηγέτες κυρίαζαν τη πολιτική· οι φτωχοί λευκοί ηρεμούσαν από τη ρατσική καaste. Πολιτισμός, νόμος, θρησκεία — όλα εγκλίναγαν να δικαιολογήσουν το «αδιέξοδο θεσμό».
Το Βόειο βιομηχανίστηκε νωρίς — υφαντικά, σιδηρόδρομοι, κατασκευές. Η οικονομία του τρέφονταν σε μισθοφορική εργασία (συμπεριλαμβανομένων μεταναστών). Η σκλαβιά υπήρξε νωρίς αλλά κατεργήθηκε state by state μέχρι το 1804. Οι βορειότες όλο και περισσότερο έκριναν τη σκλαβιά ως ηθικά αποστυγητική και οικονομικά πίσω — ένα σύστημα που εμποδίζει την καινοτομία και ταπεινώνει την εργασία.
Αυτό δεν ήταν απλώς πολιτισμική διαφορά. Ήταν δύο αδιαφορικά οικονομικά συστήματα που ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης — επέκταση σε εδάφη, ταριφική πολιτική, νόμοι για φυγάδες σκλάβους. Κάθε συμβιβασμός (1820, 1850, 1854) απέτυχε. Ο Πολεμικός Στρατός ήταν η βίαιη λύση μιας διαφοροποίησης ριζωμένης στο πώς αξιολογούνταν η εργασία και ποιος την κατέχει.