Οι Διαμορφωτικοί Συνθετικοί Στυλ του Τζόζεφ Χάϊνταν
Τζόζεφ Χάϊνταν (1732–1809) αναγνωρίζεται ως «Πατρός της Συμφωνίας» και «Πατρός του Στρουτ Cuarteto». Η μουσική του ιδιόμορφη φωνή ορίζει την Κλασική εποχή:
Χαρακτηριστικά Στοιχεία
- Αρετή στη Σонатική Μορφή: Καθαρή έκθεση, ανάπτυξη, ανακεφαλαίωση· θεματική δυαλότητα, αρμονική οξύτητα.
- Μοτιβική Ανάπτυξη: Μικρότατα κελιά (συχνά 2–4 νότες) γεννούν ολόκληρες κινήσεις (π.χ. αρχή της Συμφωνίας αρ. 104 «Λονδίνο»).
- Μονοθεματικές Εκθέσεις: Το δεύτερο θέμα προέρχεται από το πρώτο (αποδοτική, συνοδευτική).
- Έκπληξη & Χιούμορ: Ακάθεκτο φορτίσσιμο (Συμφωνία «Έκπληξη»), ψευδείς ανακεφαλαίωσεις, χιουμοριστικά τελειώματα (Op. 33 «Το Χιουμόρ»).
- Ορχηστρική Καινοτομία: Επέκταση ρόλων ξύλινων, ανεξάρτητες γραμμές βιολοντσέλο, διαιρεμένες βιολές,’accord των τυμπάνων.
- Υφή Στρουτ Cuarteto: τέσσερις ίσες φωνές· συνομιλητική, δημοκρατική (Op. 20, 33, 76).
- Λαϊκή Ένδεση: Κροατικά, Ουγγρικά, Τζιψικά μελωδήματα στους τελικούς (π.χ. Συμφωνία 104, Στρουτ Cuarteto Op. 76 Nr. 5 «Largo»).
Κύριες Μορφές
- 104+ Συμφωνίες (Nr. 6–8 «Πρωί/Μεσημέρι/Βράδυ», 31 «Hornsignal», 45 «Αποχώρηση», 94 «Έκπληξη», 101 «Ρολόι», 104 «Λονδίνο»).
- 68 Στρουτ Cuartetos (Op. 20, 33, 50, 54/55, 64, 71/74, 76, 77).
- Σονάτες για Πληκτρολόγιο (62) – Γέφυρα από το χεμβαλό στο πιάνο.
- Ορατόρια – Η Δημιουργία (1798), Οι Εποχές (1801).
- Όπερες, Μίσες, Κοντσέρτα, Τρία.
Η διαφάνεια, η οικονομία και η εφευρετικότητα του Χάϊνταν θέτουν το πρότυπο για Μότσαρτ, Βεethoven και όλους τους εξής Κλασικούς/Ρομαντικούς συνθέτες.