Ο Νικολό Παγκανίνι (1782–1840) δεν παίζε απλώς βιολί—τον κατάρχαινε. Η επιρροή του αντηχεί σε εξα διαστάσεις.
Αρμονικά, αριστερόχερο pizzicato, ricochet bowing, αδύνατεςExtensions δακτύλων. Τα 24 Caprices του παραμένουν το Έβερεστ της βιολιστικής τεχνικής—κάθε σοβαρός φοιτητής τα κατακερματίζει.
Επέκταση αρμονικής γλώσσας, πειραματισμός στη μορφή και δαιμονική μελοποιική φαντασία στα κοντσέρτα και τα σόλο έργα του.
Ευρωπαϊκές τούνες έλκυαν μάζες. Ξεπέρασε την κλασική γκέτα στο πολιτισμό—merchandise, φήμες για συμφωνία με το διάβολο, τρελός τύπος. Το πρότυπο για τη σύγχρονη μουσική κελεμπριτί.
Οι τεχνικές του κωδικοποιήθηκαν στη σύγχρονη βιολιστική παιδαγωγική. Δεν μπορείς να σπουδάσεις βιολί σοβαρά χωρίς να αντιμετωπίσεις τον Παγκανίνι.
Ο Byronian ήρωας σε σάρκα και οστά: μυστηριώδης, μαρτυρισμένος, χαρισματικός, φυσικά παράξενος. Ένέπνευσε τον Liszt, Heine, Delacroix—καλλιτέχνες που βλέπανε בו το ρομαντικό ιδεαλισμόωμένο στο υπερφυσικό.
«Παγκανίνι» έγινε συνώνυμο της αρετής σε προσωποποίηση. Το όνομα μόνον του καλεί την εικόνα του καλλιτέχνη που έκανε το αδύνατο να ακούγεται αναπόφευκτο.
Πέθανε το 1840, αλλά ο μύθος παίζει ακόμα.