Το θέατρο του 1953 του Άρθουρ Μίλερ φέρει έναν τίτλο που λειτουργεί σε πέντε αντηχητικά επίπεδα — καθένα αποδιδοντας βαθύτερη ιστορική και αλληγορική δύναμη.
Ένα σκεύος για διάλυση μετάλλων σε ακραία θερμότητα, κατακαίοντας τις ακαθαρσίες. Η Σαλήμ γίνεται ένας τέτοιος κρίβανος: έντονη πίεση (θεοκρατικός νόμος, φασματικά αποδείξεις, γειτονική υποψία) τεστάρει κάθε χαρακτήρα, αποκαλύπτοντας την ουσιώδη φύση τους — θάρρος, δειλία, πλεονεξία, χάρη.
Οι δίκες των μάγων του 1692 ήταν μια κοινωνική "διάλυση": ο φόβοςlicuefαγε τη λογική, η κατηγορία γινόταν νόμισμα, και η δομή της κοινότητας απέτυχε. Ο τίτλος ονομάζει τη χημεία του γεγονότος.
Η λαγνεία του Πρόκτορ, η πλεονεξία γης του Πούτναμ, η εκδίκηση της Αμπιγκέιλ, η ασφάλεια του Πάρις — αυτές οι ιδιωτικές φθορές προκαλύπτουν υπό τη θέρμη του κρίβανου. Η κοινότητα γίνεται ρακτισμός που εκθέτει κρυμμένους ισοτόπους.
Απομονωμένη, διαθηκική Σαλήμ ενισχύει την ανθρώπινη κραδασματικότητα. Καμία διαφωνία δεν ανέχεται· καμία φυγή δεν υπάρχει. Το τοπίο είναι ίδιος ο κρίβανος — σφραγισμένος, καυγμένος, ανελεήμων.
Γραμμένο το 1953, το έργο καθρέφτει τις ακροάσεις της Επιτροπής Μη Αμερικανικών Δραστηριοτήτων (HUAC): άgrondeless κατηγορίες, αναγκασμένες ομολογίες, ονοματοδότηση, καταστροφή αθώων. Ο ίδιος ο Μίλερ κλήθηκε στην HUAC το 1956. Ο κρίβανος είναι η αίθουσα ακροάσεων· η θέρμη είναι ο πολιτικός φόβος.
Ο τίτλος συνοψίζει τον πυρήνα του έργου: άκραστη πίεση που αποκαλύπτει την ουσιώδη φύση. Είτε το 1692 είτε το 1953, ο κρίβανος δεν δημιουργεί χαρακτήρα — το αποκαλύπτει.