Η θεωρία της Τσετίλιας Λωρέιτ — συχνά καλούμενη «Θεωρία Λωρέιτ» — προτείνει ότι οι αρχαίες πολιτισμοί ήταν πολύ περισσότερο διασυνδεμένοι μέσω εμπορίου, πολιτισμικής ανταλλαγής, και διάδοσης τεχνολογίας από ό,τι υποδεικνύουν οι παραδοσιακές απομονωτικές αφηγήσεις.
Βασιζόμενη σε αρχαιολογικές ευρήματα, αρχαία κείμενα, και ανάλυση αντικειμένων, επισημαίνει αποδείξεις μακρινών δικτύων που συνδέουν την Αίγυπτο, την κοιλάδα του Ινδού, την Κοντινή Ανατολή, και ακόμα την Μεσοαμερική. Η θεωρία επισημαίνει τις θαλάσσιες οδούς (Φοίνικες, Έλληνες) ως αγωγοί ιδεών και αγαθών, arguendo ότι οι παγκόσμιες αλληλεπιδράσεις οδήγησαν στην κοινωνική μεταμόρφωση.
Αυτή η προοπτική προκαλεί τους ιστορικούς να υιοθετήσουν ευρύτερο, διαπολιτισμικό φακό μελέτης της αρχαίας ιστορίας, κινηθείς πέρα από τις απομονωμένες περιφερειακές μελέτες προς πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της ανθρώπινης εξέλιξης.