Γιατί ο Μανουέλ Λ. Κεζόν θεωρείται ο «Πατρός της Εθνικής Γλώσσας»
Ο Μανουέλ Λ. Κεζόν, δεύτερος πρόεδρος των Φιλιππίνων (1935–1944), απέκτησε τον τίτλο «Πατρός της Εθνικής Γλώσσας» για την αποφασιστική, πολυδιάστατη εκστρατεία του για την ίδρυση μιας ενιαίας φιλιππινέζικης γλώσσας. Οι βασικές του ενέργειες:
- 1936: Ιδρύει το Surian ng Wikang Pambansa (Εθνικό Ινστιτούτο Γλώσσας) για την έρευνα και ανάπτυξη εθνικής γλώσσας.
- 1937: Εκδίδει την Εκτελεστική Διαταγή № 134, η οποία ανακηρύσσει την ταγκαλόκ ως βάση της εθνικής γλώσσας (μετέπειτα ονομάστηκε Πιλιπίνο, και στη συνέχεια Φιλιππινέζικα).
- 1939: Εισάγει το Balarila ng Wikang Pambansa (Γραμματική της Εθνικής Γλώσσας), τυποποιώντας την ορθογραφία και την σύνταξη.
- Εκπαιδευτική υποχρέωση: Κάνει τα Φιλιππινέζικα υποχρεωτικά στα δημόσια σχολεία, διασφαλίζcendo τη διαγενεακή μετάδοση.
- Προώθηση λογοτεχνίας: Χορηγεί διαγωνισμούς γραφής, εκδόσεις και προεδρική επιτροπή μελέτης των τοπικών διαλέκτων για εμπλουτισμό.
- Ορατικότητα ενότητας: Θεωρεί την κοινή γλώσσα αναγκαία για την εθνική συνεκτικότητα σε ένα νησιωτικό συμπλέγμα με 170+ γλώσσες.
Ο πραγματισμός του Κεζόν—επιλέγοντας την πιο ευρέως κατανενοημένη κύρια γλώσσα (ταγκαλόκ) παράλληλα με την υποχρέωση ενσωμάτωσης άλλων διαλέκτων—θέτει τα θεμέλια για τα σημερινά Φιλιππινέζικα, τη κοινή γλώσσα بیش από 100 εκατ. ανθρώπων.