Λογοτεχνικά Σχήματα στο West Side Story: Αναφορά, Αρχέτυπος, Σύγκρουση και Συμβολισμός
Το West Side Story (1957) μεταφράζει το Ρωμέο και Ιουλιέτα στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας 1950—χρησιμοποιώντας πλούσιο εργαλείο λογοτεχνικών και θεατρικών σχημάτων.
Κύρια Σχήματα
- Αναφορά: Άμεση επαναλήψη του Ρωμέο και Ιουλιέτα—Τόνυ/Ρωμέο, Μαρία/Ιουλιέτα, Τζετς/Σάρκας ως Μονταγκιού/Καπελέτ.
- Χαρακτηριστικά Αρχέτυπα: Τόνυ (ρωμαντικός ιδεαλιστής), Μαρία (αθώος εραστής), Μπερνάρντο (θερμοκρασιακός συγγενής), Άνιτα (πραγματικός σύμβουλος).
- Σύγκρουση: Σάρκας vs Τζετς—εθνική יריבות (Πουέρτο Ρίκο vs λευκοί) αντικαθιστώντας οικογενειακό αίμα.
- Χορός ως Πλοκή: Εκφράζει συναισθήματα, προωθεί πλοκή, ορίζει χαρακτήρα (π.χ., «Χορός στο Γυμναστήριο», «Cool»).
- Μοίρα: Κεντρικό θέμα· αναπόφευκτη τραγωδία παρά την καθαρότητα της αγάπης.
- Προαναγγελία: Υποδείξεις επερχόμενης βίας/θανάτου («Something's Coming» → τραγωδία).
- Εικόνες: Ζωντανές, ατμοσφαιρικές—τέρατσα, οδός, φυγαδευτικές κλίμακες, άστρα.
- Ειρωνεία: Αγάπη εμποδίζεται από γκάνγ πιστότητα· η προσπάθεια του Τόνυ να σταματήσει τη μάχη προκαλεί θάνατο.
- Μεταφορά: Χορός = ζωή/πάθος· όπλα = βία/θάνατος· φραγμάς = εμπόδιο.
- Αφηγητής: Τρίτη-πρόσωπη προοπτική (αντίθετα με χορό Σέξπηρ).
- Πλοκή: Ευθεία, γραμμική—έκθεση στην καταστροφή.
- Τοπίο: Δρόμοι Νέας Υόρκης· εθνική τάση χωρική και κοινωνική.
- Συμβολισμός: Χορός = αγάπη/πάθος· όπλα = βία/θάνατος· φόρεμα Μαρίας = αθωότητα.
- Θέμα: Αγάπη ξεπερνώντας προκαταλήψεις και μίσος—αν και τραγικά αναपूर्ण.
Κάθε σχήμα εξυπηρετεί την κεντρική μετάθεση: Βερόνα → Μανχάταν, ξίφη → switchblades, ποίηση → τραγούδι και χορός.