Macbeth λειτουργούν ως μεταφυσικές μηχανές. Οι δυνάμεις τους:
Ξέρουν τα μέλλοντα αλλά τα πλαισιώνονται ως παράδοξα: «κανένας από γυναίκα γεννημένος», «Το Δάσος Birnam στο Dunsinane». Αλήθεια που κρύβεται πίσω από αίνιγμα.
Δεν διατάσσουν· υποδεικνύουν. Η φιλοδοξία του Μακμπέθ κάνει το υπόλοιπο. «Αν η τύχη θέλει να με κάνει βασιλιά, γιατί η τύχη μπορεί να με στεφανώσει» — εarlas φυτρώνει, αυτός ποτίζει.
Εμφανίσεις (οπλισμένο κεφάλι, αιματοβαμμένο παιδί, στεφανωμένο παιδί) στο 4.1. Κάθε μια δίνει ημι-αλήθεια. Το θεατρικό (κάθισμα, επώδυνση) ενισχύει την πιστότητα.
Ομίχλη για τη δολοφονία του Ντάνκαν (2.1: «Είναι αυτός το μαχαίρι...»). Αμυντικό χάρισμα (4.1: «Θα ζήσει άνηρας απαγορευμένος»). Τελετουργία ως τεχνολογία.
Καταιγίδα στην αρχή (1.1)· βροντή στις εμφανίσεις (4.1). Ατμόσφαιρα ως παράταση βούλησης.
Φάντασμα του Μπάνκο (3.4) — πιθανώς προβολή τους. Η «ψευδής δημιουργία» του Μακμπέθ (5.5). Εμπορεύονται την αντίληψη.
Ονομάζουν τις «Αδερφές Μοίρες» (παλαιά αγγλικά wyrd = μοίρα). Είναι οι Μοίρες — Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος σε τριπλική.
Δεν μπορούν να επιβάλουν δράση. Ο Μακμπέθ επιλέγει. Δεν μπορούν να ψεύδονται άμεσα — οι προφητείες εκπληρώνονται τεχνικά. Υπηρετούν τη wyrd, όχι τον Σατανά.
Η δύναμή τους είναι καταλυτική: επιταχύνουν αυτό που ο Μακμπέθ ήδη φέρει.