Οι νύμφες δεν είναι διακοσμητικά εξαρτήματα στο Ονειρο Μιας Καλοκαιρινής Νύχτας—είναι η μάшина της πλοκής και ο θεματικός πυρήνας. Οι λειτουργίες τους εργάζονται σε πολλαπλά επίπεδα:
Η μαγεία τους (το λουλούδι «αδράνεια-στα-ηδονά») οδηγεί τις χαотиκες ερωτικές αλληλεπιδράσεις των τεσσάρων εραστών, μετατρέποντας το έργο από κλασική κωμωδία σφαλμάτων σε μεταφυσική φάρσα.
Τα «λάθη» του Πακ εξωτερικοποιούν την αιρρασionalität του έρωτος του—αφάνεις, παραπλανημένες, αβέβαιες. Ο κόσμος των νυμφών καθρέφτει τον θνητό: η αμφισβήτηση του Οβέρον και της Τιτανίας για ένα αγόρι-αλλακτικό παραλληλίζει τους Θησέα/Ιππόλυτα και τις αμφισβήσεις των εραστών.
Οι νύμφες επιτρέπουν τη τρι-κοσμική δομή του έργου: Αυλή (Αθήνα) → Δάσος (Κосμος Νυμφών) → Μηχανικοί (Παιχνίδι-σε-παιχνίδι). Η παρέμβασή τους πλέκει αυτά τα νήματα σε ολόκληρο.
Οι νύμφες σαρκώνουν ελευθερία, καπριζότητα, και το υποσυνειδητό. Οι νυκτέρινες, κυκλικές χοροί τους αντίθετα με την αυστηρή νομοθεσία και τη λογική του φωτός της Αθήνας. Αντιπροσωπεύουν τον «πράσινο κόσμο» όπου διαλύονται οι κοινωνικές κανόνες.
Η μεταμόρφωση του Βότομ (κεφάλη γάιδαρου) και η ερωτευμένη Τιτάνια παρέχουν οπτικό χιούμορ και σλαπστικ, ισορροπώντας τα λυρικά διαστήματα του έργου.
Η τελική ευλογία του Οβέρον στους γάμους («Trip away; make no stay...») επαναφέρει την αρμονία, νομιμοποιώντας τις ενώσεις μέσω χάρης νυμφών.
Χωρίς νύμφες, το έργο χάνει τη μαγεία του—κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είναι αυτές που κάνουν το «όνειρο» δυνατό.