Στο Αντιγόνη του Σοφοκλή, η ομώνυμη ηρωίδα δεν «συλλαμβάνεται» στο δραματικό νόημα της περιώθησης ή της μάχης. Το έργο ξεκινά με αυτή ήδη στη φυλακή, φρουρούμενη από τον Χορό με εντολή του Κρέοντα. Η σύλληψή της συμβαίνει offstage, μεταξύ του προλόγου και της πρώτης σκηνής.
Η Αντιγόνη επιλέγει να βρεθεί. Η δεύτερη ταφή της είναι προβεβλημένη—περιμένει, παρατηρεί, και αποδέχεται την άφιξη του φρουρού. Συνεργάζεται με τον Κρέοντα στην κεντρική αντιπαράθεση του έργου: θείο νόμο (nomos των θεών) vs ανθρώπινο νόμο (nomos της πόλης). Η «συλληψή» της είναι η αναγκαία προϋπόθεση για αυτή την αντιπαράθεση.
Αφαιρώντας τη σύλληψη από τη σκηνή, ο Σοφοκλής εστιάζει το δράμα στην ιδεολογική σύγκρουση, όχι στην φυσική καταδίωξη. Το σώμα της Αντιγόνης περιορίζεται· ο λόγος της ελεύθερος. Ο φρουρός—αβούλοτος, κωμικός, ανθρώπινος—υπογραμμίζει την κοινοτυπία της επιβολής της εξουσίας. Η τραγωδία δεν είναι ότι πιάστηκε, αλλά ότι πρέπει να ενεργήσει, και η πόλη πρέπει να την καταστρέψει.