Όταν μια διαπασών βουτήξει στο νερό, η συχνότητα (ύψος) του ήχου που παράγει μειώνεται. Τα μόρια νερού αλληλεπιδρούν με τις πτέρυγες της διαπασών, προκαλώντας τους να δονούν πιο αργά. Το ύψος κατεβαίνει ανάλογα με την πυκνότητα του νερού—πιο πυκνό νερό παράγει χαμηλότερο ύψος.
Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει ακουστική αντίσταση—την αντίσταση στη ροή ηχητικών κυμάτων. Το νερό έχει υψηλότερη ακουστική αντίσταση από τον αέρα, εμποδίζοντας την διάδοση ηχητικών κυμάτων και χαμηλώνου τη resonant frequency της διαπασών.
Πρακτική εφαρμογή: Αυτή η αρχή χρησιμοποιείται στην υδρολογία για μέτρηση πυκνότητας νερού σε ποτάμια, λίμνες, και ωκεανούς παρατηρώντας αλλαγές συχνότητας.