Μόνο εξαρχής. Αν και το Pokémon είναι πλέον συνώνυμο με παιδική διασκέδαση, η ιαπωνική εκκίνηση του 1996 στοχευσε ευρύ demographic:
Σχεδιασμένα από τον Satoshi Tajiri για Game Boy. Οι RPG μηχανικές—συλλογή, στρατηγική, trading—ελλαδύουν σε πιο μεγάλα παιδιά, teens και νέους ενηλίκους. Η καμπύλη δυσκολίας και το βάθος (IVs, EVs, competitive σκηνή) κράτησαν ενήλικες παίκτες.
Πρώτα στην TV Tokyo. Οι πρώτες επεισόδια είχαν ωριμένα θέματα (θάνατος, κλωνοποίηση, εξισταντισμός στον άξονα Mewtwo) και slapstick βία που μετριάστηκε για δυτική τοπικοποίηση. Κέρδισε τεράστιο φοιτητικό και ενήλικο public στην Ιαπωνία παράλληλα με τα παιδιά.
Ως το franchise εξέπληξε παγκοσμίως, το marketing, merchandise και anime writing δόμησαν όλο και περισσότερο νεότερες аудиενσίες (απλότερες πλοκές, περισσότερη κωμωδία, βαρύτερη λογοκρισία στο εξωτερικό). Τα παιχνίδια κράτησαν βάθος αλλά πρόσθεσαν accessibility features.
Συμπέρασμα: Το Pokémon εκκίνησε ως all-ages phenomenon στην Ιαπωνία· η ετικέτα "παιδικό show" στερεώθηκε αργότερα μέσω διεθνούς τοπικοποίησης και εμπορικής στρατηγικής.