Στο μυθιστόρημα Shattering Glass, ο Stewart—senior reporter/editor—συνεπάγεται θεμελιώδες αμαρτία της δημοσιογραφίας: μοιράζεται εμπιστευτικές πληροφορίες με τον Rob, έναν intern. Αυτή η μόνη πράξη καταιγίζει επαγγελματικά, ηθικά, και προσωπικά συνέπειες.
Ο Stewart αποκαλύπτει προνομιακό υλικό—πιθανώς αναδημοσιευμένο reporting, ταυτότητες πηγών, ή επιτορική στρατηγική—σε κάποιον χωρίς την εμπειρία, την κρίση, ή την المؤسسική ευθύνη να το διαχειριστεί. Το power imbalance (senior/junior) επιδεινώνει το λάθος.
Ο Stewart δεν απλώς μοιράστηκε πληροφορίες—απεκρίθηκε από την κρίση. Αντιμετώπισε έναν intern σαν ομότιμο, αγνόησε την ιεραρχία που προστατεύει τόσο τις πληροφορίες όσο και τους ανθρώπους, και προτίμησε... τι; Καμαραδική; Εντύπωση σε junior; Αργία; Το μυθιστόρημα υποδηλώνει ότι είναι η απλότητα που είναι καταδικαστική: δεν σκέφτηκε ότι έχει σημασία.
Οι δημοσιογραφικές ηθικές δεν είναι αφηρημένες. Είναι το ιμμυνολογικό σύστημα μιας ρεδaktion. Η παραβάσεις του Stewart είναι παθόγονο. Το Shattering Glass δείχνει πόσο γρήγορα αρρώστησε ο οργανισμός όταν ένας editor ξεχνάει ότι η γραμμή μεταξύ «μοιραζόμενος» και «διαρρέων» τραβιέται από την ευθύνη, όχι την πρόθεση.