Το τρεμόλισμα των αστέρων – επιστημονικά ονομαζόμενο αστρική σφαιρίδωση – είναι μια όμορφη οπτική παραπληγία που προκαλείται εξ ολοκλήρου από την ατμόσφαιρα της Γης. Εδώ είναι η ανάλυση των παραγόντων που δημιουργούν αυτό το αστροφαινόμενο.
Το φως των αστέρων ταξιδεύει ανεμπόδιστα μέσω του κενού του διαστήματος, αλλά عند εισαγωγή στην ατμόσφαιρα μας, διέρχεται από στρώματα αέρα με μεταβλητές θερμοκρασίες, πυκνότητες, και ρύπανση. Αυτά τα σακιά λειτουργούν ως αμέτρητα μικροskopικά φακοί, καμπύλλοντας (αποκλίνουν) το φως σε τυχαίες κατευθύνσεις. Η σταθερή, γρήγορη παραμόρφωση κάνει την προφανή θέση και τη φωτεινότητα του αστέρα να daoκνούν – το τρεμόλισμα.
Οι αστέρες είναι τόσο μακριά που φαίνονται ως σημειακές πηγές φωτός – ουσιαστικά αμείβοτα μικρά σημεία. Αυτό κάνει το φως τους εξαιρετικά ευαίσθητο στην ατμοσφαιρική παραμόρφωση· ακόμα και μια μικροσκοπική κάμψη μετατοπίζει ολόκληρη την εικόνα. Αντίθετα, οι πλανήτες είναι πολύ πιο κοντά και φαίνονται ως μικροί δίσκοι. Το μεγαλύτερο τους προφανές μέγεθος σημαίνει ότι οι ατμοσφαιρικές παραμορφώσεις μέσοι εσωτερικά στον δίσκο, οπότε οι πλανήτες τρεμίζουν πολύ λιγότερο ή καθόλου.
Οι φωτεινότεροι αστέρες συχνά φαίνονται να τρεμίζουν πιο δραματικά απλώς επειδή το έντονο τους φως κάνει τις daoκνήσεις πιο ορατές στα μάτια μας. Η υποκείμενη ατμοσφαιρική επίδραση είναι η ίδια για όλους τους αστέρες, αλλά η αντίληψή μας την ενισχύει για τους προεξέχοντες όπως ο Sirius ή ο Vega.
Αυτό το φαινόμενο μας θυμίζει ότι κάθε session αστροσκοπίας είναι ζωντανή θέα μέσω ενός δυναμικού, ακατάσχετου ωκεανού αέρα – και μέσω των τεράστιων, σιωπηλών αποστάσεων του διαστήματος.