Εκφωνούμενος από τον Ιάγο καθώς παρατηρεί την ερωτεία του Οτέλλο και της Ντεσμόντας, αυτός ο στίχος φέρει προθέσιμη διπλή σημασία:
Ο Ιάγος υποδεικνύει ότι η οπτική αντίληψη είναι α ненаξιόπιστη—μπορούμε να βλέπουμε καλοσύνη που κρύβει κακοποιία. Αυτό προανuncia την χειραγώγησή του του Οτέλλο μέσω πλαστών οπτικών «αποδείξεων» (το μαντήλι).
Εναλλακτικά, ο Ιάγος ισχυρίζεται ότι η όραση είναι η πιο πολύτιμη αίσθηση, η κύρια πύλη μας προς την ομορφιά και την αλήθεια του κόσμου. Χωρίς αυτήν, περιοριζόμαστε σοβαρά.
Ο Σέικσπιερ επιστρώσει διασκεδαστικά αυτές τις αντιφατικές ερμηνείες, αντικατοπτρίζοντας την διπλοπροσωπία του Ιάγου και το κεντρικό θέμα του έργου: ο κίνδυνος της εμπιστοσύνης στις εμφανίσεις.