Ο Οιδίποδας εκδηλώνει ρατιστικές τendenze στην προσέγγιση της λύσης της λοιμώξεως στη Θήβα:
Αυτός βλέπει τη λοιμώξη ως συνέπεια παράβασης εναντίον των θεών, πιστεύοντας ότι η ταυτοποίηση και τιμωρία του αιτίου θα την λύσει.
Συλλέγει πληροφορίες από πηγές όπως ο Τειρεσίας και ο βοσκός της Κορίνθου, διαπερωτώντας μάρτυρες για να καθορίσει λογική αλυσίδα γεγονότων.
Συνθέτει αποδείξεις λογικά —π.χ. συμπεραίνει ότι ο Λάιος σκοτώθηκε σε διασταύρωση βάσει της δικής του συνάντησης εκεί.
Ωστόσο, ο ρατισμός του είναι περιορισμένος και ελαττωματικός. Οдержиμένος από την εκπλήρωση της προφητείας, δεν εξετάζει εναλλακτικές ερμηνείες, οδηγώντας στην τραγική ανακάλυψη ότι ο ίδιος εκπλήρωσε την προφητεία που απέφευγε. Αυτό υπογραμμίζει την πολυπλοκότητα και τους περιορισμούς της ραционаλικότητας στα ανθρώπινα πράγματα.