Γιατί ο Macbeth είναι τόσο ενθουσιασμένος όσο και φοβισμένος μετά τις προφητείες των μάγων: Φιλοδοξία έναντι συνείδησης
Πράξη 1, Σκηνή 3: Οι μάγες χαιρετίζουν τον Macbeth ως Thane of Glamis (τρέχον), Thane of Cawdor (εσερχόμενο), και «King hereafter».
Ενθουσιασμός (Φιλοδοξία Ενεργοποιημένη)
- Επαλήθευση: Εξωτερική επιβεβαίωση της κρυφής επιθυμίας του — «The greatest is behind.»
- Φαντασία Αυτονομίας: Φαντάζεται να αρπάξει το στέμμα μέσω πράξης — «If chance will have me king, why, chance may crown me / Without my stir.»
- Μεταμόρφωση Κατάστασης: Από πιστή ομότιμο σε αυτοκράτορα — η απόλυτη φεουδαλική άνοδος.
Φόβος (Ηθικός & Υποκειμενικός Φόβος)
- Απαιτούμενα Μέσα: Ο Duncan είναι βασιλεύς, συγγενής, φίλος, αρετός. Η δολοφονία είναι ο μόνος δρόμος — «bloody instructions... return / To plague th'inventor.»
- Κοσμική Συνέπεια: «We'd jump the life to come» — ρίσκο αιώνιας καταδίκης.
- Ψυχολογική Διάσπαση: «Present fears / Are less than horrible imaginings.» Ο νους του τρέχει μπροστά στην πράξη και τις συνέπειές της.
- Απώλεια Αυτού: «My thought, whose murder yet is but fantastical, / Shakes so my single state of man / That function is smother'd in surmise.»
Ο Κινητήρας της Τραγωδίας
Αυτή η συγχρόνση τράβηγμα — το έλξη της φιλοδοξίας έναντι του συναγερμού της συνείδησης — δημιουργεί την κεντρική τάση. Η Lady Macbeth κλίνει την κλίμακα πλαισιώνοντας τη δράση ως ανδρεία και την απραξία ως δειλία. Ο ενθουσιασμός δεν εξαφανίζεται ποτέ· διαστρέβλεται σε αναγκαστικότητα.