Στίχος: Σονέτο 137, στίχος 11 — «Και αληθώς όχι ο πρωινός ήλιος του ουρανού / Καλύτερα γίνεται οι γκρι μάγουλες της ανατολής, / Ούτε εκείνο το πλήρες αστέρι που εισηγείται το βράδυ, / Δεν δίνει ημισύ εκείνη τη δόξα στον νήφελο δυτικό / Ό,τι εκείνα τα δύο πενθικά μάτια γίνονται το πρόσωπό σου: / **Γιατί η καρδιά μου να νομίσει ότι ένα διακριτό σχέδιο, / Που η καρδιά μου ξέρει την κοινή θέση του ευρέως κόσμου; / Ή τα μάτια μου, βλέποντας αυτό, να λένε αυτό δεν είναι, / Να βάλουν καλή αλήθεια σε τόσο βρώμικο πρόσωπο; / Σε δίκαια πράγματα η καρδιά και τα μάτια μου έχουν πλανηθεί, / Και σε αυτή την ψεύτικη λοιμώξη τώρα μεταφέρονται.**»
Περιμένετε—η παραληφθείσα φράση δεν υπάρχει στον Σαίξπηρ. Το πλησιέστερο είναι το Σονέτο 137 παραπάνω, ή πιθανώς μια παραμεμνημένη γραμμή.
«Μην κρίνεις κάποιον μωρό με βάση την ελκυστική εμφάνιση.»
Μπορεί να προέρχεται από:
Συμπέρασμα: Το συναίσθημα είναι Σαϊξπηριακό· η ακριβείς φράση δεν είναι. Η σημασία: η εμφάνιση εξαπατά· κρίνετε τον χαρακτήρα, όχι την carnation.