Εθελοντική αποδοχή της απίστης είναι όρος που δόθηκε από τον Σαμουήλ Τέιλορ Κολερίτζ (1817) περιγράφοντας την εθελοντική, προσωρινή αποδοχή των προϋποθέσεων ενός μυθικού κόσμου—όσο φανταστικές ή απίθανες κι αν είναι—για να συμμετέχει συναισθηματικά και φανταστικά με το έργο.
Είναι η θεμελιώδης σύμβαση όλων των αφηγηματικών τεχνών. Χωρίς αυτή, δεν μπορούμε να κλαίμε για τον Αμλέτο, να φοβάμε για τη Ρίπλι, ή να θαυμάζουμε τη Μέση Γη. Μετατρέπει το «παρατήρηση ηθοποιών που κάνουν believe» σε «βιώνοντας μια ιστορία».
Η αρχική φράση του Κολερίτζ (Biographia Literaria, Κεφ. 14): «Αυτή η εθελοντική αποδοχή της απίστης για τη στιγμή, η οποία 구성ει την ποιητική πίστη.»