Στο Ιούλιος Καίσαρ του Σέικσπιρ, είναι η Καλπερνία, η γυναίκα του Καίσαρ, που ονειρεύεται μια статуα του Καίσαρ που βγάζει αίμα ενώ Ρωμαίοι βάπτουν τα χέρια τους σε αυτό. Ο Δέκιος Μπρούτος, ένας από τους συνωμότες, αναδιατυπώνει αυτή την απειλητική όραση για να χειριστεί τον Καίσαρ να παρακολουθήσει τη Σύγκλητο τις Ίδες του Μαρτίου.
Ο Δέκιος ισχυρίζεται ότι το όνειρο είναι «καλό και ευτυχισμένο»: το αίμα σημαίνει ότι το πνεύμα του Καίσαρ θα αναζωογονήσει τη Ρώμη, και οι Ρωμαίοι που βάπτιζαν εκφράζουν πολίτες που ανακτούν δύναμη και τιμή από την ηγεσία του. Υποστηρίζει ότι η παραμονή στο σπίτι θα έκανε τον Καίσαρ να φαίνεται δειλός και θα δινούσε στη Σύγκλητο αιτία να τον χλευάσει.
Η κολακευτική αναδιατύπωση του Δεκίου ελκύει την αυτοπεποίθηση και την ambitio του Καίσαρ, ξεπερνώντας τις ικετείες της Καλπερνίας και τις προειδοποιήσεις των αύγουστων. Αυτή η κρίσιμη σκηνή εικονογραφεί πώς η ρητορική μπορεί να στρίψει την αλήθεια και να ωθήσει την τραγωδία.