Το θέμα του φόβου διείσδυει το Dracula του Bram Stoker σε πολλαπλές στρωματικές μορφές, αντανακλώντας τόσο βικτωριανικές ανησυχίες όσο και καθολικό ανθρώπινο τρόμο.
Ο Κόμης Dracula σωματώνει αρχαίο κακό· οι δυνάμεις του—μεταμόρφωση, έλεγχος ζώων, παράβαση φυσικών νόμων—δημιουργούν βαθιά ευάλωτη στα θύματά του.
Οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν τρελότητα, απώλεια αυτονομίας, και τον κυλινδόμενο τρόμο βρυκολακικής μεταμόρφωσης, φθείροντας την αυτογνωσία τους.
Ο Dracula αντιπροσωπεύει τον βικτωριανό φόβο του «Αλλού»—του ξένου αристокраτή που σιωπηλά εισέρχεται στην βρετανική κοινωνία, απειλώντας πολιτιστική καθαρότητα και κοινωνική τάξη.
Η θνητότητα είναι πανταχῆ παρών· η έλξη της αθανασίας ως στρεβλή αθανασία υψώνει τα υπαρκτικά stakes.
Η μεταμόρφωση της Lucy Westenra συμβολίζει βαθιά ριζωμένη ανησυχία για τη γυναικεία σεξουαλικότητα και αυτονομία, διαμαρτυρόμενη πατριαρχικά πρότυπα.
Η σύγκρουση μεταξύ σύγχρονης επιστήμης (αιμομεταγγίσεις, τηλεγράμματα, μηχανογραφίες) και αρχαίας δεισιδαιμονίας υπογραμμίζει την εποχιακή τάση.
Ο Stoker υφαίνει γειρικά αυτά τα στρώματα σε αχρονική εξερεύνηση φόβου που αντηχεί σε αιώνες.